Patrzę godzinami na szumiące trawy przy jeziornym brzegu. Wiatr jakby z nimi tańczył. Muzyka jest dość zmienna, taka wiatrowa – czasem obertanie, czasem szarpanie. A to pieści delikatnie, a to rzuca nią niespodziewanie i trzyma ją długo i nisko. Godzinami mogę tak. A Ona mu się poddaje i świetnie się przy tym bawi. Zawsze taka giętka, elastyczna, dumna. Nie wzruszona. Mogę tak godzinami patrzeć. Nie muszę nigdzie być, nie muszę nigdzie iść, nie muszę nic robić. Tylko tańczyć. Tylko być.